“พระธรรม” วัย 27 พรรษา บวชเป็นพระมาตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยออกจากวัดไปไหน และไม่เคยได้สัมผัสกับโลกภายนอกเลย หลังจากพ่อแม่ตาย พี่สาวพาเขาไปฝากไว้กับหลวงตา และตัวเธอเองต้องออกไปผจญโลกกว้างแต่เพียงลำพัง เพื่อหาเลี้ยงสามเณรธรรมและตัวเอง เธอสู้ชีวิต ไปทำงานตามหัวเมืองใหญ่และสุดท้ายก็ได้มาลงหลักปักฐานอยู่ที่อำเภอเบตง

ธรรมเพิ่งรู้ว่าตัวเองมีหลานสาวคนหนึ่ง อายุ 7 ปี เป็นลูกที่เกิดจากพี่สาวของตนกับสามีมุสลิมชาวมาเลเซีย ซึ่งได้เลิกลากันไปโดยที่ไม่รู้เลยเจนกำลังตั้งท้องด้วยซ้ำ พระธรรมได้ตัดสินใจลาสิกขาเป็นการชั่วคราว เพื่อจะดูแลหลานสาว ช่วยตามหาพ่อให้ และดูแลกิจการต่างๆ ของพี่สาว

เขาต้องพบปะผู้คนมากหน้าหลายตา ต่างสาขาอาชีพ และต่างนิสัยใจคอ เป็นสิ่งใหม่และเป็นความหนักใจอันใหญ่หลวงของเขา เพราะเขาไม่เคยรู้หรือสัมผัสกับเรื่องเหล่านี้มาก่อนเลย แต่เขาก็ตั้งใจและเต็มใจทำ เพื่อพี่สาวที่รักและมีบุญคุณต่อเขา

การเรียนรู้ชีวิตโลกภายนอก และการต้องพยายามดำเนินชีวิตแบบสามัญชนนั้นยากเย็นยิ่งนัก และการได้รู้จักด้านใหม่ของตัวเอง ความรู้สึกใหม่ๆ ที่ไม่เคยเกิดขึ้นภายในส่วนลึกของจิตใจของเขามาก่อน ความต้องการตามธรรมชาติของมนุษย์ภายในตัวเอง ความรักและความผูกพัน ก็ล้วนแล้วแต่สร้างความหนักใจ ความท้อแท้และสับสน ให้กับเขาเป็นอันมาก

พระพุทธองค์อาจส่งสิ่งเหล้านี้ลงมาลองใจ ให้เขาได้เรียนรู้และรู้จักโลกมนุษย์ เพื่อจักได้ค้นหาวิธีการที่จะช่วยเหลือหมู่มวลมนุษยชาติ ให้พ้นทุกขเวทนาต่างๆ นั่นเอง เขาจึงต้องเรียนรู้ และรับมือ พยายามเข้าใจมันให้ได้

เขาจะทำอย่างไร ให้ธรรมะสามารถเข้าถึงผู้คนได้ใกล้มากที่สุด? เขาจะทำอย่างไร ธรรมะจึงจะมิใช่เป็นเพียงบทสวด กฎ หรือข้อบังคับ ที่ทุกคนจำต้องปฏิเสธเพราะความจำเป็นในการดำรงชีวิตแค่นั้น?